سینه تاریک من
سنگ قبر آرزو بود!
آنچه کردي با دل من ٫ قصه ي سنگ و سبو بود
من گلي پژمرده بودم گر تو را صد رنگ و بو بود
اي دلت خورشيد خندان سينه ي تاريک من
سنگ قبر آرزو بود ٫ آه ٫ سنگ قبر آرزو بود

کی سنگت کرده؟!

ارغوان! شاخه‌ی هم‌خون جدامانده‌ی من ...

شايد هم
ريشه ي محكم من,
توي باغ پدري, درآن خاك نجيب
همچنان خواب مرامي بيند!
سالها مي گذرد
سالهايي كه -
چهارفصلش همه در حادثه رفت
و ريشه ها به انتظار
به انتظار بازگشت و ديدن بهار
بهار وخانه پدر بزرگ
كه مهربان هم چنان گذشته است .....

اي درخت ارغوان من
تو را در يك روز بهاري كاشتم
حال 10 سال از آن زمان ميگذرد
و تو چقدر بزرگ شده اي
آن موقع يك نهال كوچك و تنها بودي
اما امروز گلهاي ارغوانيت
تو را از تنهايي محض رانده اند
باز هم بزرگ شو و بزگتر
چون ميخواهم وقت رفتن
براي عمري زير سايه ي
تو استراحت بكنم، براي ابد

كسي كه اين فصل سال از بهار مي نويسه..
از چهار راه فصول گذشته اي؟

چه خبره ؟!!!:D

چشم در راه كسي هستم
كوله بارش بر دوش
آفتابش در دست
خنده بر لب .گل به دامن.پيروز
كوله بارش سرشار از عشق
آفتابش نوروز
با سلامش. شادي
در كلامش . لبخند
از نفسها يش گل مي بارد
با قدم ها يش گل مي كارد
مهر بان . زيبا.دوست
روح هستي با اوست
قصه سادست.معما مشمار
چشم در راه بهارم آري.
چشم در راه بهار......

مناسبتش چیه خب؟ آدم فضولیتش گل می کنه اینجوری که...

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد
عالم پیر دگر باره جوان خواهد شد
ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد
چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد
این تطاول که کشید از غم هجران بلبل
تا سراپرده گل نعره زنان خواهد شد

مطربا مجلس انس است غزل خوان و سرود
چند گویی که چنین رفت و چنان خواهد شد

حافظ

بهار دلکش رسید و دل به جا نباشد
از ان که دلبر دمی به فکر ما نباشد
در این بهار ای صنم بیا و آشتی کن
که جنگ و کین با من ای حزین روا نباشد
صبحدم. بلبل بر درخت گل به خنده می گفت
نازنینان را. مه جبینان را. وفا نباشد
اگر که با این دل حزین تو عهد بستی
عزیز من . با رقیب من چرا نشستی؟
چرا دلم را عزیز من از کینه خستی؟
بیا در برم از وفا یک شب . ای مه نخشب
تازه کن عهدی جانم که بر شکستی
ملک الشعرای بهار
بسیار عکس زیباییست

نه لب گشایم از گل نه دل کشد به نبید
چه بی نشاط بهاری که بی رخ تو شکفت
نشان داغ دل ماست لاله ای که شکفت
به سوگواری زلف تو این بنفشه دمید
بیا که خاک رهت لاله زار خواهد شد
ز بس که خون دل از چشم انتظار چکید
به دور ما که همه خون دل به ساغرهاست
ز چشم ساقی غمگین که بوسه خواهد چید ؟
گذشت عمر و به دل عشوه می خریم هنوز
که هست در پی شام سیاه صبح سپید
کراست سایه در این فتنه ها امید امان ؟
شد آن زمان که دلی بود در امان امید
شعر :هوشنگ ابتهاج (سایه)

من سپیدم سردم
نو بهارم
ندا ده مرا به سرودی سبز
به تک ارغوان با غچه مان
جا نم گرما می خواهد
دستانت به من بسپار...

آرش شما از همایش عکس نگرفتی؟

در دنیا تا میتونید کیف کنید

Really beautiful picture!